Eg har ikkje lese mange bøker, men bilete, det har eg frå forrige veke

Ha ei fin veke!!  :)

Lines Lesesirkel - 1001 bøker: storm i juni av Irène Némirovsky

Det finst mange historiske romanar der ute som skildrar krigen, men ingen som storm i juni av Irène Némirovsky. Det er ikkje på grunn av litterær kvalitet eg seier dette, men på grunn av årstalet og tida boka vart skriven i. Storm i juni skulle eigentleg vere større enn denne boka. Det var meininga at det skulle vere ei krigsskildring i fleire delar, men forfattaren vart teken til fange før ho fekk skrive meir enn stormi juni og Dolce. Berre få dagar før ein av dei store skandalane  Frankrike, Vel d' Hiv, vart Némirovsky brakt til Auschwitz der ho døydde. Mens ho levde, skreiv ho fleire historier, blant anna historier der ho var kritiske til penger og makt og sin eigen religion.

Storm i juni, eller Suite Francaise, er skrive under krigen, men på ein annan måte enn dagens litteratur frå førtitalet. Mens historiske romanar til vanleg tek for seg historiske hendingar og legg vekt på tilstandane, legg storm i juni, mest vekt på dei enkelte menneska og situasjonen deira. Det er ikkje eit verk fylt med årstal, krigshendingar og hat retta mot tyskarane. I første del skildrar Némirovsky flukta frå Paris då bomber regna over byen. I dolce skildrar ho livet i ein liten by i Frankrike der tyskarane er plasserte. Kvar av delane er ikkje veldig store og tunge i seg sjølv, men saman er dei på over fire hundre sider, og det gjelder å ha tunge rett i munnen for å hugse karakterar, stader og tidlegare hendingar.

Me skulle tru, at sidan Némirovsky sjølv var jøde, ville bøkene hennar spegle antisemittismen og den sosialdarwinistiske haldninga mange hadde på den tida. Dei svakaste skulle utryddast, og blant dei var jødane. Det er ikkje noko bittert hat mot verken "der Führer", tyskarane generelt eller andre antisemittistar i boka. Tvert i mot blir tyskarane framstilt som enkeltmenneske med kjensler og sakn, slik som dei òg var. I andre del av boka får me eit nærare innblikk i livet til tyskarane i Frankrike. Nokre av dei kjem me nært innpå, og her har Némirovsky vist kor forandra mykje av historia har blitt. I mange historiske bøker verker det som at tyskarane, alle som ein, var barbarar, og det var nok mange òg som var fryktlause og fæle, men den menneskelege skikkelsen mange av dei får i denne boka viser at historiebøker viser ikkje fram alle sider av andre verdskrig. Franksmennene blir heller ikkje framstilt som englar med glorie på hovudet, men både fiendtlege og standhaftige. Ingen har fått glorier og englevinger, men ingen har fått djevelhorn heller, sjølv om Némirovsky kanskje har laga ei litt meir personleg framstilling av det enn slik det eigentleg var. (ikkje heilt sikker på, berre tenkjer at det må vere vanskeleg å ikkje blande eigne kjensler i noko så stort som ein verdskrig)

Det er ikkje mykje som driv boka vidare. Eg var ikkje veldig entusiastisk i byrjinga, og boka var ikkje full av litterære verkemiddel. Ho var det ho var: Ei skildring. Skildringer er meir opptekne av å løfte fram sanninga og få eit realistisk bilete av det framfor litterære verkemiddel som får lesaren til å ville lese vidare. Eg var ikkje usikker på korleis det gjekk med personane. Ingen svar lot vente på seg, noko som i lengda var veldig keisamt, men òg ein interessant måte å skrive på. Det er sjeldan eg les slike bøker, og forandring plar fryde. Språket vekker ikkje kjensler til live, og ho har ingen detaljerte krigshendingar. Eg syntes kanskje synd på nokon, var glad på vegne av nokon, men eg sat aldri med lommetørklet i handa, og eg lo meg heller ikkje forderva. Alt var for lite personleg til det, og på det planet liker eg betre bøker som Saras nøkkel av T. Rosnay som får deg til å ville skrike, hyle og bli sint på ein gong, men du veit at det ikkje hjelper uansett kor mykje du vil. Boka fekk meg ikkje til å føle meg hjelpeslaus i forhold til hovudpersonane, som eg ofte har ein stor trang til å ville hjelpe vidare.

Boka bar preg av at forfattaren ikkje visste korleis det ville gå. Karakterane var usikre på framtida, og Némirovsky fekk aldri sett noko skikkeleg punktum for alt. Dette viser kor lite sikkert alt var då. Som oftast har historiske romanar ei "oppsummering" på slutten kor dei har eit kapittel om "etter krigen" eller fortel kven som overlevde, kven som vart tekne. Dette er noko eg alltid har irritert meg over i bøker som det. Sjølv om forfattaren kanskje ikkje har innsett det, ligg det mykje i linjene "viss me berre hadde gjort slik for 70 år sidan, hadde det gått betre". Dette er ikkje ei bok som er ut til å ville forandre historia. Den vil ha fram eit både realistisk og personleg bilete av korleis det var. Romanar som blir skrive i dag synes eg svekkar seg sjølve på det punktet at dei MÅ fortelje korleis alt gjekk, og den opne slutten saknar eg, spesielt i krigsromanar.

Némirovsky er ei stor litterær stemme, men kanskje ikkje heilt etter min smak.

Boka blei lesen i samanheng med Lines Lesesirkel -1001 bøker. Line har òg laga ein meir fyldig omtale med meir sitat og sikkert fleire teoretiske punkt enn det min har, så eg anbefaler de å lese hennar òg.

strøtankar: Kven vs. kvifor (gjerningsmann vs. motiv)

Kva er det store formålet med ein krim? Alle som elsker den klassiske krimmen vil seie at det er å finne ut kven som har gjort noko. Kven har begått ugjerninga? Dette er det spørsmålet dei fleste av oss liker å sitje igjen med. Likevel synes eg eit til spørsmål er så vel så viktig for at boka skal bli bra: kvifor?

Ei av Läckbergs forutsigbare bøker.
Har problemstillinga noko med det å gjere?

I nesten all krim, Läckberg, Kallentoft, Nesbø, Remen og Holt, er kven det store spørsmålet. Er det ein av dei næraste, er det nokon pengegriske mennekse? Kven har drepe, kidnappa eller lurt? Dette er ei problemstlling nærast alle krimforfattarar, og til og med andre forfattarar tyr til når dei skriv. Problemstillinga er enkel. Ei rekkje trådar førar fram til svaret, og ofte er det òg eit svar, og ikkje alltid uventa. Dei fleste legg her opp til at ein av karakerane som du ikkje skulle tru har gjort noko, gjorde det. Det er sjeldan at dei karakterane som verkar verst i byrjinga har gjort det i slutten. Det skjer berre i Nancy Drew. Hjernen min går alltid for fullt under slike bøker, og dessverre gjettar eg ofte riktig. Mange meiner at Läckbergs bøker er uforutsigbare, men dei er rett og slett veldig forutsigbare, i alle fall dei første, og nøtta er ikkje vankskeleg, trass i alle middel ho tar i bruk for å skjule det.

Problemstillinga kven har gjort det?  er så klassisk at i alle fall eg synes at det byrjar å bli kjedeleg å lese slike bøker. All krim er "vanleg" i forhold til det beste. Nesten all krim går ut på det same. Hovudpersonen er politi eller journalist og er aktiv i yrke og prøver å grave fram noko. Somme gonger er det fleire hovudpersonar, og då er det eit fleirtal i yrkesgruppene politi, forfattar og journalist. Mange har ei autoral framstilling i tredje person og skrivemåten er ordinær. Forfattarane er opptekne av å sleppe litt og litt av sanninga fram gjennom fleire karakterar.

Krimbøker med ny retning.

Ei problemstilling eg ofte saknar er kvifor gjorde nokon dette? Nå seier eg ikkje at dei går bort frå dette. Tvert i mot, dei prøver å finne ein grunn for at ein av karakterane i boka skulle ha drept ein annan. Likevel er det ikkje hovudfokusk i mesteparten av krimbøkene som blir utgitt i dag. Viss dette hadde vore hovudfokus i fleire bøker enn det det er i dag, hadde krimsjangeren blitt nyare. Den klassiske påskekrimmen skal ikkje forsvinne sjølvsagt. Det kan vere bra å setje seg ned med noko klassisk òg av og til, slik som Läckberg. Det eg er ute etter er meir variasjon. Gillian Flynn, ein forfattar eg har rost opp i skyene før, har gjort noko stort. Ho skriv krim med hovudfokuset kvifor i staden for kven. Karakterane er ikkje berre journalistar med eit objektivt syn på saka og som er litt nygsjerrige. Nei, hovudpersonane er ofte direkte råka, sjølv om dei høyrer til ei yrkesgruppe som er ordinær i krimsjangeren. Det psykologiske er meir framtredande. Framtillinga er ikkje nødvendigvis i tredje person sånn som i mange andre krinbøker. Her er det karakterane som er viktig, det er deira tankar og motivet til den som har gjort noko som er det viktige.

Nå etterlyser eg ikkje akkurat krim som er lik Flynns, men kanskje ein form for krim som er litt nyskapande og som skil seg meir ut frå mengda enn mykje anna. Nye yrkesgrupper, ei anna tilnærming og andre løysningar. Kvifor ikkje? Ny tenkning kan vere svært sunt, sjølv i litterær samanheng. Nå seier eg ikkje at berre kvifor kan vere problemstillinga som er i hovudfokus. Nokon som tek utfordringa på kor eller kva?

bok: flink pike av Gillian Flynn

Kan ein enkel, amerikansk journalist frå USA skrive ein fengande og heilt forferdelig uforutsigbar roman som kan få ein kvar lesar til å grøsse? Ja. 

Nick og Amy var eit nesten heilt vanleg ektepar, og frå utsida kan det sjå ut som om det meste er på stell. Etter å ha vore gift i eitt par år mister begge jobbane i New York og må flytte til Cathage i Missouri, Nicks heimstad. Sjette juli 2012 er Nicks og Amys femte bryllupsdag, men når Nick kjem heim frå jobben i baren er ikkje Amy i huset. Alt ser ut til at nokon har bortført kona hans, og av gammal vane mistenker nesten alle ektemannen.

Boka er skriven frå ein autoral synsvinkel, men likevel i første person. Både Amy og Nick får fortelje, og annankvart kapittel er frå Nicks synsvinkel og annankvart frå Amys. Dette gjer at perspektivet på alt blir betre og det er lettare å følgje fleire side av historia. Dette er eit genialt trekk frå forfattaren si side, for det gjer at denne boka, som mange vil seie er ein krim, skil seg ut frå andre bøker i sin sjanger. Det er få bøker kor lesaren får eit så godt innblikk i alt som skjer, men likevel er kjempespent på neste trekk.Sanninga lar vente på seg, men ulikt andre krimbøker er det ikkje berre gjerningsmannen som er fokuset, men òg motivet, noko som gir alt eit meir psykologisk preg.

Suksessfylte forfattarar har mange gonger ein tendens til å kopiere den største suksessboka og gjerne debutromanen. Victoria Hislop og Kate Morton er gode eksempel på dette. Du kan nesten alltid vite på førehand korleis bøkene er bygga opp. Ofte er det ei autoral framstilling i Hislops bøker. Det byrjar med ei historie frå nåtida der nokre fortel ei historie frå fortida om ei historisk hending, og hovudpersonen får alltid eit nytt perspektiv på livet. Kate Mortons bøker går mange gonger likedan, men likevel med meir frå nåtida. Her kjem alltid historia frå fortida fram gjennom vitne, brev og rykte. Noko av det som kanskje har gitt Flynn mest suksess er det at ho gjer det motsette. Kvar bok er som ny. Handlinga er uforutsigbar og ingen av bøkene er ein kopi av den forrige. Likevel kjenner ein igjen dei geniale særtrekka med gjennkjennelege personar og svart humor. Det er veldig lite som er sett på spissen i desse bøkene, og hovudpersonane er ikkje heltar eller skurkar. Alle er vanlege personar i miljø som ein kan kjenne seg igjen i på mange måtar, men som likevel er langt frå normalen. Om personane er normale kan ein òg diskutere. Ingen personar er like, og karakterane i Flynns bøker er like ulike som personar i den verkelege verda. Me kan kjenne dei igjen, sjølv om dei kanskje ikkje gjer det me vil sjå på som normalt. Me kjenner igjen typane, men det er overraskande trekk med alle, og psykologien og karakterane er noko av det mest intense og spennande i Flynns forfattarskap.

Men, kan den svarte humoren bli for svart? Kan det bli for grovt? Er dette på grensa? Eg elsker bøkene på grunn av alt det overraskande og intense. Dei er uvanlege, men ein kjærkomen forandring i ei rekke av bøker som har mange av dei same trekka. Flynn burde få sin eigen sjanger kalla opp etter seg. Krim er ikkje eit ord som er dekkande nok, for det er så mykje krim som er dårleg og rett og slett så forutsigbar at det blir kjedeleg. Humoren er ikkje for svart. Den passar bra, men det er likevel veldig avgrensa og aldri overdrive. Karakterane blir ikkje for utruverdige. Det meste er perfekt. Eg skal innrømme at då eg opna boka vart eg veldig overraska aller først, fordi det verka litt utypisk Flynn, men dette er Flynn i stor dose. Historiene bit seg fast, du blir ikkje kvitt dei. Dei er ikkje berre behagelege. Kven som helst kan byrje å grøsse når dei les og ser kor dette går hen. Av og til kan det verke som om heile slutten skal bli eit antiklimaks og femti sider utan store hendingar. Nei, det er spenning og intensitet fram til siste slutt du finn i desse bøkene.

Flink pike er så ulikt alt anna ho kan få blitt. Eg las ein stad at dei fleste forfattarane som er populære i Noreg er meir kjente her enn i heimlandet og at få er nasjonale bestselgjarar. Her er Flynn eit unntak. Ho er ikkje bare eit norsk fenomen som haustar skryt i Noreg. Ho er eit amerikansk òg, og flink pike skal ha vore årets krimsensasjon i USA. Gillian Flynn, ho kan ingen slå!

Boka er eit leseeksemplar frå Font forlag

mitt tematips #2: Heia Sverige!

Mitt tematips er funne opp av Geir på bloggen bokbloggeir.com. Formålet med dette er å få vise fram gløymte omtalar eller omtalar som andre kanskje har gått glipp av. I dag er temaet heia Sverige, og som alltid, kva bok skal eg velje i dag?

Svenskane er kjent for dei gode krimbøkene, og eg er ein av dei personane som elsker svensk krim, og min absolutte favorittforfattar er Mons Kallentoft. Den første boka eg las av han, vårlik, var den klart beste i serien til nå. I omtalen skreiv eg at boka var spennande, men hjarteskjærande og at ho får deg til å tenkje.

I mens skjer det skjebnesvangre, det som forandrar våren i byen. Ei tragedie på torget, rett ved minibanken. Ei mor og to døtre har blitt drepne. Kven var angrepet retta mot? Banken, familien eller var det for å skremme? Kven gjorde det? Islamistar? Høyreekstremistar? Nokre som var i mot banken?

Her er omtalen

oppsummering av lesemånaden januar

Eg har ikkje oppsummert på lenge nå og tenkte at det nå var det på tide å gjere det. Dette blir første oppsummering i 2013 og det er lesemånaden januar som står for tur. Fram til eg finn på ein annan måte gjer eg det slik som dette.

Bøker lese i januar

the casual vacancy av J. K. Rowling
gjenferd av Jo Nesbø
den største straffen av Robert Wilson
skyggedød av Anne Holt
et ekko av skyld av Charlotte Link

Nå les eg

Eg les boka på norsk, flink pike, og er fram til nå veldig fornøgd.

Dette gler eg meg til å lese

Teresa Birnas bortgang av Victoria Bø

storm i juni av Irène Nèmirovsky (Lines lesesirkel)

once upon a time blir to år

I dag, laurdag andre februar 2013 blir once upon a time to år. To år! Tenkt at eg har blogga om bøker så lenge. Det er rart å tenke på synes eg, for eg synes det var i går at eg byrja å tenkje tanken, men nå er det snart to år. Likevel, eg merkar veldig på at det er lang tid sidan eg starta bloggen, for det har skjedd merkbare endringar her.

Innlegg mine har blitt meir fyldige, meir saklege og og meir om sjølve handlinga og boka enn bare mine meiningar. Dei første innlegga er rett og slett ingenting i forhold til dei eg skriv nå, synes eg sjølve då. Eg les bøker med eit litt meir kritisk blikk, men har òg lagt meir merke til kva som er verkeleg er bra. I tillegg har eg prøvd å halde meg på bakken når eg skal skryte av ei bok og ikkje bare rose henne opp i skyene, fordi eg har likte henne. Det har vel kome meir grungjevningar dei siste åra. I tillegg har eg blitt veldig inspirert til å lese og skrive om bøker. Eg har funne ut kva som er "min litteratur", og det har blitt mykje til at eg les mest av det eg liker, samstundes som eg prøver å lese litt andre bøker for òg for å variere.

I løpet av 2012 fann eg ut at godt skriven krim var mi greie. I tillegg har psykologiske thrillarar og thrillarar fått ein stor plass hjå meg. Historiske romanar er òg gøy å lese, men det må vere noko litt ekstra, for det er så mange historiske romanar nå snart at nokre er for vanlege til at eg liker dei. Eg liker den gløymte historia eller den historia eg ikkje har høyrt om før som sett nytt lys på hendingar. Eg har òg lese færre ungdomsbøker dei siste åra og lurer svært på kva eg las før eg byrja å lese litteratur for vaksne. (Karen Kingsbury? Ja.) Ungdomsbøker er òg bra, og dette året skal eg ta til på sammen skal vi holde himmelen blant anna. For å variere litt.

Designet på bloggen har òg endra seg. I frå å vere mørkt, litt forvirrande og forstyrrande har det blitt litt lysare og kanskje litt finare (synes eg sjølve).

Ja, dette var vel ei lita oppsummering av bloggen gjennom dei to siste åra. Eg merker at eg trives veldig som bokbloggar. Det er kjempegøy, og det skal bli fleire år. Har ikkje planar om å slutte på lang tid. 

MItt tematips #1: ein fin feel good-roman

Geir på bloggen http://bokbloggeir.com/   har starta eit nytt boktema som går igjen kvar onsdag. Formålet med temaet er å få fram gamle, men gode, lesarane kanskje har gått glipp av. I dag er temaet ein fin feel good-roman. Eit lite fakta om meg: Eg les nesten aldri feel good-romanar.

Eg har tenkt på det lenge kva eg skal skrive om, og eg har kome fram til ei bok som eg syntes var nokså koseleg, sjølv om det var meir enn bare feel-good. Boka er skriven av Cecelia Ahern og heiter et sted i nærheten. Omtalen min av boka er her. Det er kanskje ikkje verdas beste omtale, og eg må seie at eg har blitt litt betre sidan den tid og har slutta å kopiere teksten frå forlaget si side. For å gi dykk ein smakebit av omtalen har eg lagt litt inn i dette innlegget. 

Å finne på ei historie som dette må er veldig kreativt, og eg klør meg ofte i hovudet over alle dei parlause sokkane som ligg på rommet mitt, og kor lånekortet mitt til biblioteket er. Det tok litt tid før folk ikkje spurte etter lånekort, men automatisk skreiv inn namnet mitt. Uansett, eg er ikkje den som leiter heller, men eg tvilar på at det havnar i Her som staden med dei forsvunne tinga heiter. Og sjølv etterforskar eg ikkje heile huset for å finne ein sokk, sånn som Sandy.

Kva er ditt tematips i dag? 

ukens bokmålsinnlegg: "the host" av Stephenie Meyer på kino i mars

29. mars 2012 er den store dagen for kinopremierer i Norge. I alle fall synes jeg det. Stephenie Meyer er forfatteren bak serien om vampyren Edward, varulven Jackob og Bella Swan, nemlig Twilight. Twilight var en av mine favorittserier helt til alt det usannsynlige ble for mye og jeg ikke orka å lese ei bok til av serien. Det ble til og med slik at jeg ikke så filmen på kino en gang.

At Twilight har fått så mye  oppmerksomhet i forhold til verten er for meg et av verdens store, uløste mysterier, for verten har alt det Twilight ikke har. Twilight er en serie full av stereotyper og som baserer seg på at enhver bør få seg den perfekte kjæreste (som ikke finnes). Verten derimot er ei science fiction bok med et nokså uasnnsynlig utgangspunkt, men med et plot som fenger nesten alle lesere. Til vanlig liker jeg ikke bøker om det overnaturlige, fordi de har lett for å virke for overnaturlige. Verten er en betretning om noe som skjer på jorda. Noen sjeler inntar planeten og overtar kroppen til menneske. Melanie Stryder er en av de få gjenlevende, men når også hun blir tatt av en sjel ser det ikke spesielt lyst ut. Verten er ei bok med spenning, kjærlighet og menneske som har et langt mer sannsynlig sinnelag enn Edward Cullen. Det er ikke bare det overnaturlige som blir lagt vekt på, men også menneskelige relasjoner som bror-søster-forhold, kjæresteforhold, mor-datter-forhold og vennskap. Dette gjør boka mye nærere enn Twilight, selv om Twilight har mer fra den virkelige verden utenom.

Hoverpersonen i Verten, Melanie/Vandrer (Vandrer er sjela som overtar kroppen til Melanie) blir spilt av Saorise Roman, som inntil nå har vært et ukjent navn for meg. Jeg kjenner faktisk ingen av navnene på skuespillerne, men jeg gleder meg like mye for det om. Andrew Nicol står bak regien av filmen.

Så, folkens, sett av 29. mars 2013. Dette blir en historisk dag for alle som liker denne boka. (Eller, det blir en historisk dag uansett)

Jeg har bestemt meg for å lese boka nok en gang bare for å reptere litt og lage en bedre omtale. Min forrige omtale var litt dårlig, så det er ikke noen vits i å lese den.

bok: et ekko av skyld av Charlotte Link

I forrige veke gjorde eg meg ferdig med boka eit ekko av skyld av Charlotte Link. Boka er gitt ut på eit forlag som inntil laurdag for tre veker sidan var totalt ukjent for meg, nemleg Bastion forlag, Bare for å ha litt orden i systemet vil eg seie, fordi førebels har eg ikkje fått linka bilete tilbake til forlaget si nettside, fordi det ser ut som om den nettsida har blitt hacka av nokon, at bilete av omslaget er lånt frå forlaget som har nettadressa bastion.no Omtale blir det uansett, om kanskje litt seinare enn planlagt.

Boka høyrtes veldig interessant ut då eg sto og las bakpå på Kvadrat, og for så vidt var det ei bra bok òg. Alt byrjar med ei historie om ei jente på veg til gudsteneste for å treffe den kjekke barne- og ungdomsarbeidaren i kyrkjelyden. Rachel er som vanleg spent, men på vegen møter ho ein ukjent mann, og tre veker seinare er ho borte vekk. Ikkje bare Rachel forsvinn, men òg ei to eller tre år gammal jente som heiter Sarah.

"Hun kunne selvfølgelig ikke være langt unna. Hun hadde våknet, blitt redd fordi mamma ikke var der og løp nå et eller annet sted i nærmeste omkrets." 

(side 22)

Dette er mora til Sarah, Liz sine tankar etter å ha vore borte frå dottera i førti minutt, for å kjøpe mat, for så å komme tilbake og ikkje finne dottera på teppet. Forholdet mellom vesle Sarah og mora kan ikkje seiast å ha vore nært, for Liz var relativt ung då Sarah kom til verda, uønska, og Liz ser på henne som ein klamp om foten. Dagen då mor og dotter var på stranda var dagen då Liz skulle miste dottera for alltid. Nokre få dagar etter hendinga blir det funne eit lik av ei jente på to eller tre år ved vatnet, og liket blir indentifisert som Sarah. Jenta har blitt valdteken for så å bli drepen. Nokre få veker seinare blir òg Rachel funne død og valdteken få dagar etter at ho forsvann. Denne delen av historia er fortalt på ein likegyldig måte utan å røre ved lesaren, noko som gjer at denne delen av boka er dårleg og alt for objektiv i forhold til hendingane. Likevel er det ikkje dette boka handlar om.

Virginia Quentin er ei dame i trettiåra, gift med ein framgangsrik mann og mor til ei jente på sju år, Kim. Første gongen lesaren får bli kjent med Virignia i boka er på øya Skye i Storbriannia. Saman med mann og barn har ho vore der i sommarmånadane. Dei har òg hatt ei kvinne, Livia, til å hjelpe seg litt. Livia og mannen Nathan har nettopp starta på ei jordomsegling etter å ha solgt alt dei eigde, for så å kjøpe ein båt for pengane. Nathan ser på det som eit liv i fridom og ein sjanse til å skrive ein bestseljar. Livia ser meir på det som ei utfordring. Motsetningane i ekteskapet er veldig synleg i boka, og det blir heller ikkje betre når Livias verste forutsetningar slår til og båten blir treft av eit svært lasteskip rett etter å ha segla frå Skye og Nathan og Livia står att med ingenting. Virginia Quentin er snart klar til å hjelpe paret med klede og pengar, trass i mannen Frederics protestar. Ho let dei til og med låne sommarhuset på Skye mens dei reiser ned til Norfolk.

Lite veit ho då om kva som skal skje dei neste vekene. Kort tid etter at Virginia har kome ned til Norfolk og Frederic har reist til London kjem Nathan for eit langt opphald. Livia har blitt lagt inn på grunn av sjokk og Nathan ser sitt snitt til å bruke gjestfridommen til Virginia litt til. Ho blir først varsam, men etter kvart viser det seg at Nathan klarer å lokke fram ein del av henne som få har sett før. Virginia er elles veldig mørk til sins og liker det store huset i Norfolk med høge tre som skuggar for sola. Løyndommane ho ber på har ho så vidt nemnt for Frederic, og den som klarer å få dei fram er Nathan. Han blir nøkkelen til det eg, som lesar, vil kalle eit uansvarleg liv. Heilt på måfå reiser ho opp til Skye saman med han, i staden for å møte Frederic i London som avtalt. Kim blir sett igjen hjå forvalterparet på eigendommen i Norfolk.

På omslaget til boka står det at boka er ein kriminalroman, noko som det er bra forlaget opplysar om, for eg hadde aldri funne det ut sjølve. Dette vil eg seie vitnar om dårleg sjangermedvit. Trass i små kapittel der me får høyre om ei til jente om held på å bli lokka med av mordaren og valdtektsmannen er det få kapittel som handlar om dette. Heile boka er eigentleg ei bok om utruskap og ny kjærleik og ein affære. Første del av boka og dei siste hundre til femti sidene er dei som kan likne på ein kriminalroman. Virginia skal etter det som står bak på omslaget byrje si eiga etterforsking, men ho gjer ikkje mykje. Framstillinga i boka er autoral, noko som gjer at me får vite meir om fleire. Det er fleire auge å sjå historia gjennom, men kva hjelper det når visse kapittel bare er kjedeleg fyll som eg ikkje forstår at nokon har tatt vekk frå boka? I tillegg hjelper berre denne framstillinga til den objektiviteten eg nemnte i byrjinga som gjorde boka lite rørande og ein treng ikkje vere redd for å grine ut auga.

Likevel, litt skryt skal boka ha. Ho er godt fortalt, og til tider er det gode verkemiddel som driv henne framover og som gjer at boka fengar lesaren litt meir. Det var vel eigentleg forlaget som avslørte litt for mykje på omslaget med baksideteksten og skrudde forvetningane litt høgt opp. Baksideteksten fortel om avslutninga av boka og byrjinga, men ikkje om noko av det som tok mest plass, nemleg Nathans og Virginias tur til Skye. Boka er berre nok eit døme på ein kjærleiksroman, og elles vil eg seie at arbeidet frå forlaget si side, og sjølvsagt dei som publiserte boka i Tyskland òg, er dårleg. Omsetjaren har ikkje gjort verdas mest jobb, og adjektivbøyinga gjer at eg gremmes. Det heiter ikkje forskjelligste så langt eg veit. Dei fleste adjektiv med meir enn ei staving har ikkje endingar som -ere eller -ste, men det blir brukt ord som meir eller mest for å foklare. Retting: mest forskjellige! Ville òg ha skrive "det mest nødvendige" i staden for "det nødvendigste" på baksida. Elles er det litt andre grammatikkfeil som går igjen (kommafeil blant anna).

Boka kunne ha hatt veldig mykje, men hadde dessverre veldig lite. Mykje av det vil eg skulde på forlag som skrur forventingane høgt opp og i tillegg har valt heilt feil sjanger til boka. Forfattaren har gjort ein heilt grei jobb. Boka framkallar ikkje kjensler, og kjærleikshistoria er veldig klisjéaktig og forutsigbar, men grunnlaget og plottet er bra. Kjærleikshistoria kunne blitt fjerna og det kunne vore tatt inn andre verkemiddel som gjorde boka til ein thriller og kanskje til og med ein psykologisk thriller.