fornøgd igjen =)

Hugsar de at eg la ut litt i frå noko eg skreiv tidligare. Eg har bestemt meg for å legge ut første kapittelet. Bare som ein liten smakebit. Viss de vil sjå på det eg skreiv sist, kan det trykke her. 

Her er meir av kapittel ein. Gler meg til å sjå korleis det heile blir (og vite kva andre synes om det eg skriv)

 Eg krøller knea opp under meg og kvilar haka på dei.

Hadde eg bare hatt ein einaste skikkelig god ven, ein einaste ven, hadde eg kanskje ikkje vore her. Då hadde eg hatt ein anna stad å søke tilflukt. Hadde eg bare ikkje hatt denne mora hadde eg aldri vore her. Hadde ho alltid vore edru, hatt fast jobb, ein annan kjærast og hadde eg hatt søsken hadde eg ikkje vore her. Av og til tar eg meg sjølv i å skulde på pappa for alt det som skjer nå. Tenkjer at det er hans feil som bare flytta, og ikkje ville ha noko med mor og gjere meir. Med meg, men mor svikta han. Milano verka visst meir freistande enn å vere igjen å passe på dottera si. Eg kjenner sinnet stige opp i meg. Faren min er ein dust. Reise i frå meg sånn som dette. Bare la meg vere igjen med mor og busette seg i Milano kor han kan sjå på ei kyrkje med 135 spir og handle i ei innebygd shoppinggate. Eg har bare vore i Milano og besøkt han ein gong, og det var saman med mormor. Han var nesten aldri heime då me var der på grunn av jobben, og i tillegg hadde han ei stiv, litt for vakker «dronning» til kone og saman hadde dei fem små prinsesser og prinsar som snakka italiensk og budde i eit digert slott.

Trur aldri eg såg verken far, Giuseppina eller dei fem kronjuvelane deira (eller dritungane som eg

nokså ironisk kallar dei) bli skitne ein einaste gong. Jålete er ordet. Alt med dei er jålete. Til og med namna. Giuseppina, må vere verdas mest jålete namn. Og i tillegg bur dei i eit hus du kan gå deg vill i, og har ei rekkje fisefine naboar som stirar på føtene dine om du går rundt i gata deira med tennissko. Eg er alt for alminneleg til å passe inn. Ikkje fin nok. Ikkje smart nok. IKKJE GOD NOK! Orda ringer i hjernen min. Eg er ikkje god nok for far min ein gong. Far min, advokaten, gift med ei jåledame som eg ikkje kan fordra.

Eg høyrar ein bil som tutar utanfor. Mormor! Ho er her! Eg tenker ikkje på noko anna enn at eg vil ut å møte henne. Vere med henne. Snakke med henne og få gode råd. Eg riv med meg bagen min og spring ut. Eg veit ikkje kvifor, men plutselig er auga mine heilt tåkete og våte. Eg er så kjempe, kjempe, kjempeglad for å sjå henne. Eg treng henne og dei gode klemmane hennar, og bollane og den tyrkiske eple-teen. Det smell i døra inn til venterommet som eg har slengt igjen, og eg spring bortover asfalten. Eg treng henne så mykje at eg ikkje kan seie det. På hjørnet spring eg litt saktare. Ja, det var hennar bil som tuta. Ho har gått ut og står og ventar på meg. Ho er vakker slår det meg. Overraskande vakker til å vere over femti. Håret har så vidt byrja å gråne, ho er rankt og flott. Har opplevd meir enn nokon eg kjenner. Ei dotter som er alkoholikar. Ein son på tjuesju som nettopp har skilt seg for andre gong. Ei anna dotter som har hatt to spontanabortar dei siste tre åra. Det er akkurat som om ho bak det vakre andletet har ein løyndom. Eller kanskje ikkje ein løyndom. Eg veit ikkje heilt. Bare noko som er litt skjult som ho ikkje fortel til kven som helst. Eg veit ikkje heilt kvifor eg kjem på alt dette nå. Kanskje fordi eg har lengta etter ho, og bare vil sjå ekstra nøye på henne når eg først møter henne.

Beina mine har stoppa heilt opp. Eg verken spring eller går mot henne lenger. Det er ho som kjem mot meg ,med korte steg og ei alvorlig mine. Armane hennar strekk seg ut og ho drar meg inntil seg. Det er så godt å endelig ha armane rundt den nette, litle kroppen hennar. Ho er mykje kortare enn meg, men minst like slank. Ho klemmer meg inntil seg. Eg føler meg skikkelig heime i armane hennar. 

Dette er eit av bileta av huset eg fann då eg skulle sjå etter eit hus som passa til faren og stemora til Sara, og det er vel litt jentete og litt prinsesseaktig med veldig rosa? (for å sjå innlegget om huset eg fann, gå her)

Og her skal ein av gutane bu. Du kan vel tryggt seie at det var sånn eg såg for meg romma til jentene og gutane, utanom at eg skal "lage dei om" (med ord) så dei blir endå større! Dette skal vere rommet til den yngste sonen til Giuseppina og Robert (faren til Sara) som heiter Marco. 

Kva synes de?

Meir om forteljinga eg driv med

Alltid når litt av handlinga skal foregå i ein annan by i eit anna land synes eg det er skikkelig vanskelig med alt om gater, hus osv, men endelig har eg funne huset som faren og stemora til Sara eig og der dei bur. ikkje heilt slik eg førestilte meg det før eg byrja å leite, men WOW! Verkar som eit hus som stemora til Sara kunne ha innreda.

Viss du vil sjå bilete så kan du gå inn på http://www.rentclass.com/index.php?option=com_jomestate&task=detailed&id=172&ad_headline=Giulietta&category=Multilocali&Itemid=

Det som står om huset er:
Lei vakre loft på 300 kvadratmeter i Milano, i via Morimondo i det tidligere RichardGinori. Det består av en meget stor og romslig stue med kjøkken, tre soverom, 2 bad og terrasse. Hovedsoverommet er meget smart og lyse, veldig spesielt masterbad i moderne stil. To enkle soverom er ideelle for barn. Eiendommen 'perfekt for middels og lange opphold.


Skal bare legge på litt meir når den tid kjem at eg har kome så langt at ho flytter til Milano til faren.


Med litt spårkkunskapar og google translate kan du eigenlig finne fram til veldig mykje. 


Legg til eit bilete av den gotieske kyrkja i Mlano.

Og her skal houdpersonen bu..!!!! Må vere ein nydelig by. 

ps. blei noko tull med skrifta i innlegget =P

Bok: rapport fra et sandkorn av Kjersti Wold

Om boka
"Skulle jeg svare på meldingen til Karstein, eller skulle jeg sjekke ut spor etter Mister Handsome på nettet? Og hva med Johnny Depp? Tre menn. Wow, nå begynte ting å skje."

Thea, 16 år, snoker på nettet og lever livet sitt gjennom Facebook. Samtidig ønsker hun seg en kjæreste. Men det er skummelt å risikere noe ordentlig, hun frykter for å bli avvist, droppet og bedratt. Likevel bestemmer Thea seg for å forlate chatterommet og gå ut i verden. Der venter det henne en overveldende virkelighet - full av romantikk, fysikk og mystikk.

Mi meining
Hm hm. Langt i frå favorittboka mi. LAAAAAANGT i frå. Ut i frå baksideteksten får me eit innblikk av ei bok som verker interessant og spennande, men når du åpnar er det absolutt ikkje slik. Eg trur Thea er på nettet ein gong i løpet av boka, men i Egypt halve boka der ho går rundt med ein fyr som visst nok skal vere kjekt, men me får aldri vite korleis kjekk. Veit ikkje ein gong om han er høg eller låg, tynn eller tjukk, har lyst eller mørkt hår. Og i tillegg verker det som om ho lever livet sitt i verkelegheita til vanlig og bare fantaserer litt. Og det verker litt for anstrengt at ho ikkje greier å gå i butikkar ein gong.

I tillegg er ho mesteparten av boka i saman med naboen, og han er òg litt for anstrengande. Eg trur han var meint til å skulle vere morosam, men alt blei litt for overdrive synes eg og han hadde ein humoristisk kommentar gjennom heile boka, og det må ha vore den einaste òg. (altså einaste tingen eg skikkelig lo av i boka og til og med det var litt overdrive) Han skulle bli framstilt som pensjonert professor, men verka som ein rotekopp.

Og kven var denne Ingvild som heile tida dukka opp i boka? Sit igjen med alt for mange spørsmål.

Innhaldet i boka og baksideteksten var absolutt ikkje det same. Boka var ikkje veldig bra skriven og eg trur ikkje eg vil anbefale ho.

vekas takk

Fekk bare veldig lyst til å takke Gud for alt eg har. Det er så mykje me kan vere takksamme for. Nå har eg laga eit lite innlegg der eg takkar Gud for alt som har skjedd den siste veka.

Kjære Gud
Takk for at eg får stå opp og ha ein skule å gå til.
Takk for at eg har venner som er glad i meg.
Takk for at eg har ein kropp som eg kan danse med.
Takk for at du har skapt oss for den me er.
Takk for leirar der me får høyre om deg,
Takk for å at eg har ein stad å bu og å kome heim til.
Takk for familien min.
I Jesu namn.
Amen

Bok: Bumerang av Tatiana de Rosnay

Har bestemt meg (eller ombestemt meg, alt etter korleis du ser det) på korleis eg vil byggje opp innlegga. Tittelen på innlegget vil vise bok og forfattar og så skriv eg om boka og det er baksideteksten og så kva eg synes om boka.

Om boka:

Antoine Rey har funnet den perfekte overraskelsen til søsterens 40-årsdag: en helg ved sjøen i barnsomsparadiset Noirmoutier. Der tilbrakte de alle sommerferiene, men etter at more døde for tretti år siden, har verken Antoine eller Melanie vært tilbake. Turen vekker minner, og ikke bare gode. Da de kjører tilbake til Paris, er Melanie taus og annspent. Idet hun tar sats for å fortelle broren noe, mister hun kontrollen over bilen. Melanie blir hardt skadet, mens Antoine får ikke en skramme.

Fast bestemt på å finne ut hva som opprørte søsteren så sterkt, kommer Antoine på sporet av en vel bevart familiehemmelighet, som ser ut til å dreie seg om moren. Og han kommer over en bunke kjærlighetsbrev...

Mi meining
Tatiana de Rosnay sine bøker fenger meg verkeleg. Ho har ein særegen skrivemåte som eg liker kjempegodt. Dette er eigentlig historia om kvardagslivet til Antoine etter turen til Noirmatouier saman med søstera. Boka skildere kor dramatisk eit vanlig kvardagsliv kan gå for seg utan at det blir overdrive, men du vil heile tida lese meir, meir meir.

Antoine er ein skilt mann i 40-åra, har ei søster som han er veldig glad i og ei ekskone som han framleis elskar. Og i tillegg har han tre barn, to av dei i tenåra, som han synes forandrar seg alt for mykje. Måten du blir kjent med hovudpersonen på i denne boka er overraskande. Det er nesten slik at når du lukkar boka, føler du at du har blitt kjent med ein ny person. Du får ikkje alle opplysningane om Antoine på ein gong på side to, tre og fire, men dei er liksom i boka heile tida, og når du lukker boka tenker du eigentlig at det er rart at du veit så mykje om ein person utan å ha funne nokre veldig store skildringar i boka.

Antoines og Melanies tilbakkeblikk på då dei var barn er kjempegodt laga, og eg synes at eg veit nesten alt om då dei var barn, sjølv om boka har ei handling som går for seg tretti år seinare, men igjen glir desse opplysningane lett inn i boka, og når du er ferdig tenker du òg: WOW, overraskande mykje eg kan om barndommen til Antoine og Melanie.

I tillegg er "jakten" på korleis mora til Antoine og Melanie døydde spennande, og du vil ikkje slutte og lese før du veit nesten alt om dette. Tatiana de Rosnay held spenninga oppe heile tida og eg beundrar ho for å skrive så bra.
Gjennom heile boka er du eigentlig fenga, skikkelig fenga. I går brukte eg bare nokre timar på å kome meg frå side 59 og til slutten.

Blei skikkelig glad i boka og omslaget er jo fantastisk. Eg seg for meg at guten som spring på brygga er Antoine i Noirmatouier då han var liten. Dette er ei bok eg anbefalar alle å lese som er i frå femten og oppover. Både for ungdom og for vaksne!!

Smakebit på ein søndag #14

BUMERANG AV TATIANA DE ROSNAY

"Pappa..."

Margaux virker mange mil unna, stemmen er svak.

"Snakk høyere skatt!"

"Pappa!" Nå skriker hun. Lyden skjærer seg inn i hodet mitt.

"Hva er det?"

Fingrene mine skjelver så jeg nesten mister telefonen. 

Sitatet er henta i frå side 149 og er byrjinga på noko litt endrande og nytt, men òg skremmande for "familien" denne boka handlar om. Har nettopp lese ho ferdig og skal få lagt ut eit innlegg om boka snart.

Men du kan jo òg bli med på ein smakebit på ein søndag!!
Her deler du eit avsnitt, i frå boka du les nå, på bloggen din (ikkje avslør for mykje, det blir kjedelig for dei som vil lese boka etterpå) og legg igjen linken til innlegget hjå flukten fra virkeligheten. Der samlar dei på alle smakebitane.

Ha ein god søndag!!

boktema hos Anette favorittboka som blei film

Mi favorittbok har ikkje bitt filmatisert, og Harry Potter er jo (som de sikkert veit) bare toppen for meg, men den har blitt planlagd så lenge at eg ikkje gidder å  ha den. Derfor tek eg Saras nøkkel av Tatiana de Rosnay. Boka var fengande og rett før eg las henne kom filmen på kino. Då eg såg filmen første gong (og andre gong) heldt eg på å byrje og grine. Skikkelig trist og veldig fæl. Kvifor i alle dagar har dei tenkt at elleve år gamle ungar skal få sjå han. Burde vore femten som var aldersgrensa, men nå er det ikkje eg som bestemmer det. Men uansett, akkurat nå må det vere den kjekkast filmen eg har sett til nå i mitt liv (utanom Johnny English reborn, men dei kan ikkje samanliknas, dei er i to vidt forskjellige sjangrar).

Dette er ikkje coveret på filmen, men eg villa ha dette bilete med likevel. 

For å sjå eit anna innlegg om Saras nøkkel som film, gå her

For å sjå eit anna innlegg om Saras nøkkel som bok, gå her

bok: Harry Potter and the deathly hallows by J. K.Rowling

HARRY POTTER AND THE DEATHLY HALLOWS
Harry Potter skulle nå ha byrja på sitt sjuande år på Galtvort, men i staden for må han reise ut saman med Hermine og Ronny for å leite etter malacruxane og for å bekjempe Voldemort, men ingen av dei er forbedredt på alt som skal skje.

Å, sikkert tredje eller fjerde gongen eg byrjar på boka på engelsk, men første gongen eg les ho ut. Fantastisk bok som verdt å lese. Eg veit ikkje kvifor, men eg synes at Harry Potter er mykje betre på engelsk enn norsk. Namna og stadene og alt saman er betre, Veit ikkje kvifor eg synes det. Innleiinga i denne boka er jo kjempebra. Går rett på og det er spenning i frå byrjinga og nesten til slutten. (utan om siste kapittelet) Den scena når dødsetarane sit og planlegg og utvekslar kva dei har høyrt om kor tid Harry skal flyttast er veldig bra og det er nesten som om du allereie der kjenner at "Uææææ, skummelt." Og så held det bare fram sånn med flukten på dystralar, sopelimar og motorsykkelen som Gygrid brukar og spenninga i Hiet når Harry er skjult der og bryllaupet. Det er absolutt ingen tydelig skilnad mellom innleiing og hovvuddel og hovuddel og avslutning. Alt er flette inn i kvarandre og går alltid tilbake til det same. Også er det nokre små pausar utan noko veldig spenning, men som er veldig morosamme. Eg ser alltid fram til kaapittelet der dei høyrer på Pottervakt med Lee Jordan (Laffen Styx), Fred og Georg (Frank) og Lupin og Kingsley Shacklebolt. (Lupus og Nestor Bindebolt) Er eigentlig litt i mot og blande engelske namn inn når eg skriv på norsk, men nå har  eg lese på engelsk så då gjer eg det av og til.

Eg synes òg at omslaget på denne boka var heilt fantastisk i forhold til det på den norske boka. Det seier veldig mykje, baksideteksten, hadde det vore første gongen eg las boka, hadde eg blitt så nysgjerrig at eg ikkje kunne vente!

Elsker verkeleg denne boka!! (best på engelsk, anbefaler å lese desse bøkene på engelsk viss dykk er så gode i språket at de slepp og slå opp alle orda i ei ordbok)

har fått award

Astridterese på bloggen Betraktninger har gitt meg ein award. Ho har ein kjempebra blogg og skriv bra om bøker og eg er inne og les jevnlig på bloggen hennar. Tusen takk.

Når du får ein award er det noko du må gjere:
- vise den på bloggen din
- takke den du har fått den av
- gi den vidare til fem andre
- stole på at følgarane mine sprer kjærleik vidare til andre bloggar

Dei eg vil gi den til er

- Bokelskerinne
- Anettes bokboble
- My first, my last my everything
- Elins bok og filmverden
- Flukten fra virkeligheten

It´s Monday! What are you reading? #17

This is a weekly meme hosted by Sheila onBookjourney. In this meme bookbloggers get together to share what they read last week, what they are currently reading and planning to read this week. Join in!


Read last week
- Harry Potter and the deathly hallows by J. K. Rowling
- The Bible


Finished last week
- Nothing. I haven´t read much, but I´ll be better I hope

Read now
- Harry Potter and the deathly hallows (200 pages left and I´m done. The only book except from the first and the sixth I haven´t read in English. Yeah)
- The Bible
- Bumerang by Tatiana de Rosnay


Going to read
Bumerang and Harry Potter and Rapport fra et sandkorn by Geir Vang. That´s the only books I can read right now. And of course the Bible, best book I know about.